Tenerife winter 1994

[naar de index]




Klik op de kleine foto's voor meer detail


vrijdag 9 december 1994

De vorige nacht een koffer ingepakt en de fiets geprepareerd. Vooral de fiets baart weer wat zorgen om hem veilig op de plaats van bestemming te krijgen. Met behulp van isolatiebuizen moet er voldoende bescherming aangebracht zijn tegen de ruwe behandeling van het grondpersoneel en de marteling in het bagagecompartiment.
De reis gaat nu naar Tenerife, het grootste eiland van het Canarisch archipel, samen met Johan terwijl Martin in de tweede week over komt vliegen. Dit eiland hebben we uitgezocht vanwege het warme klimaat en het bergachtige karakter. De hoogste top reikt tot maar liefst 3718 meter en vormt daarmee het hoogste punt van geheel Spanje welke je helaas niet per fiets kan bereiken. Het befietsbaar gedeelte behaalt toch nog een verdienstelijke hoogte van 2377 meter terwijl het langwerpige eiland een afmeting van honderd bij vijftig kilometer heeft.
Om half acht word ik in Amersfoort door de twee gebroeders afgehaald en rijden we in drie kwartier naar Schiphol. De temperatuur die rond de vijf graden ligt, is gewoon voor de tijd van het jaar maar er staat een gure wind waardoor het kouder aanvoelt.
Na de bagage te hebben ingeleverd, kunnen we de fietsen tegen betaling van honderd gulden bij de balie achterlaten. Met een kwartier vertraging door het wachten op de catering stijgen we op met een snelheid tegen de drie vierhonderd kilometer per uur. Ik zit bij het raam net achter de vleugel en heb daardoor een riant zicht op de steeds kleiner wordende akkers en huisjes. Het uitzicht boven Nederland, Belgi en Frankrijk wordt belemmerd door een dikke wolkenbrij, maar boven midden-Spanje trekt de lucht open. Er ontvouwt zich een prachtig roodgekleurd landschap met duidelijke vormen van rivieren, steden en wegen. In de verte zien we de kammen van het Sierra Nevada, passeren Sevilla en kunnen nog net de straat van Gibraltar en het Atlasgebergte herkennen. Daarna vliegen we een flink stuk langs de Afrikaanse kust. Na vier en een half uur zetten we de landing in en schieten "rakelings" over het door vulkanisme gevormde Lanzarote en het gebruinde eiland Fuerteventura. Na een perfecte landing arriveren we op het vliegveld in het zuiden van Tenerife.
Als we uitstappen is het door de stevige wind met trui en winterjas aan nog niet heet ondanks dat de thermometer reeds 27 C aangeeft. Na de bagage te hebben opgehaald worden de fietsen keurig zonder schade afgeleverd. Buiten wacht Karen de Bruin, de hostess van Mobiplan, ons op en kunnen de fietsen in het bagagegedeelte van de transferbus die ons naar het appartement brengt. Tijdens de reis naar het appartement kunnen we genieten van het uitgedroogde landschap vol met cactussen en hebben we een riant uitzicht op het gebergte waarbij nog net de top van de Teide zichtbaar is. Bij het appartement merken we door het wegvallen van de wind toch het temperatuur verschil (van 5 naar 27 c).

Villa Tagoro is mooi gelegen aan de rand van Playa de las Americas en de appartementen zijn ruim ingericht. Het appartement heeft een grote huiskamer met keuken, een slaapkamer met twee bedden en een radio met maar liefst 1 zender, een fraai balkon met uitzicht op zee en Gomera en een bad met douche en wc. In het complex is tevens een winkeltje, een zwembad en een restaurant aanwezig. De fietsen kunnen makkelijk in het appartement zelf worden geplaatst.
's Middags besluiten we een stukje van de helling achter ons appartement te gaan verkennen. De asfaltweg loopt dood maar via een voetpad kunnen we nog een groot gedeelte omhoog klimmen. Het pad kronkelt door een woest landschap met tal van verschillende soorten cactussen. Uiteindelijk bereiken we een onbewoond huis waarbij we een mooi uitzicht hebben op een bergrug. Tijdens de afdaling gaat om half zeven de zon onder, waarbij de schemering slechts een kwartier duurt. De zon verdwijnt binnen enkele seconden achter de horizon. Dit komt doordat Tenerife op slechts 500 kilometer van de kreeftskeerkring is gelegen, waardoor de zon in zeer korte ondergaat.

Zaterdag 10 december 1994

https://ridewithgps.com/routes/34922926

Om half negen opgestaan. Dit wordt de eerste fietsdag en we zullen daarom "rustig" beginnen met een rondje van ruim 100 kilometer met 2200 meter hoogteverschil. Het is onbewolkt en de temperatuur voelt aangenaam aan. We rijden eerst naar het centrum Puerto Canaria om geld te halen. Het is erg druk bij het postkantoor, maar we komen er later achter dat je zelfs in "Afrika" flappen kunt tappen.
We rijden richting Los Cristianos waarna de klim begint. Tijdens de eerste 10 kilometer is het erg druk, maar na het dorpje Arona kunnen we gelukkig een rustiger weg ingaan. De weg klimt met mooie haarspeldbochten steeds hoger. Om n uur stoppen we bij het dorpje Escalona om wat inkopen te doen en te eten. We zijn net op tijd want tussen 1 en 5 wordt er net zoals in de rest van Spanje gerust. Gedurende de sista ligt de helft van de bevolking van Tenerife in coma om daarna te ontwaken en tot 9 uur door te werken. De volgende kilometers rijden we tot Vilaflor op een hoogvlakte en zijn daardoor minder steil. Na Vilaflor (1450 meter) slaan we links af en wordt het asfalt zeer slecht en hobbelig. We hebben een aantal maal een zeer fraai uitzicht op het dal, de terrasvormige akkers van Vilaflor en de kust voordat we het bos in duiken. Ondanks het geringe stijgingspercentage, want de 2200 meter hoogteverschil wordt in 38 kilometer overbrugd, voelt de klim zwaar aan. De conditie laat dus nog behoorlijk wat te wensen over. De kraterrand van het gebergte rijst als een muur voor ons op, terwijl het niet duidelijk is waar de pas heen loopt.
Plotseling rijden we het bos uit en passeren we de top van de pas. In enkele ogenblikken verandert het landschap drastisch. Doordat gedurende de gehele klim de ruim 3700 meter hoge top achter de kraterrand verborgen lag is het uitzicht op de Teide een grote verrassing. Na een korte afdaling staan we aan de rand van een gigantische open vlakte met lavabrokken terwijl de enorme Teide in het midden het geheel domineert. Bij de splitsing Boca de Tauce rijden we enkele kilometers door dit maanlandschap tot aan het Parador en de beroemde rotspartijen. De stilte en het woeste landschap zijn overdonderend.
We keren om en beginnen om vijf uur aan de afdaling. De afdaling heeft een geheel ander karakter dan de klim, de wegen zijn kaarsrecht met weinig bochten en het vulkanisme overheerst met de enorme rotsblokken. Het wegdek is een stuk beter en al snel bereiken we Chio. We kiezen de grote autoweg naar het appartement zodat we de laatste 30 kilometer alleen maar zullen afdalen. Tijdens de afdaling gaat de zon dan snel onder en de laatste kilometers rijden we in het donker naar het appartement. Playa de Las Americas is al ruim van te voren te zien door de gigantische lichtgolf. Zelfs de flikkerende neonreclames van de disco's zijn al van kilometers in de verte te herkennen. Na een fietstocht van ruim 8 uur en 110 kilometers klikken we uit de pedalen en stappen vermoeid maar voldaan van de fiets.


Het gebied rond de Pico del Teide, 3718 meter

Zondag 11 december 1994

Na de inspannende dag van gisteren zullen we het vandaag iets rustiger houden. We beginnen met een kort tochtje naar Adeje, maar wel met de bergschoenen mee in de rugzak. Adeje ligt op slechts 10 kilometer van het appartement en vanuit dit dorp start een pad dat in de diepe kloof van de Barranco del Infierno loopt. Het laatste stukje is supersteil, minstens 15% waarna we de fietsen op de parkeerplaats achterlaten. Het is een redelijk toeristische wandeling, want we komen vele (Duitse) bejaarden en dames op naaldhakken tegen. De kloof is enkele honderden meters diep terwijl het pad soms zeer rotsig en slechts uit de wand gehakt is. De eerste kilometers verlopen door de brandende zon en het lastige stijgende pad moeizaam, maar de omgeving is zeker de moeite waard. Vele cactussen en diepe afgronden geven de wandeling veel afwisseling. Na enige tijd lopen we in de schaduw van de steile wanden waarbij de vegetatie eveneens verandert. Op de bodem van de barranco groeit een bos met kleine struikachtige bomen.
Enkele malen steken we het water van het beekje over dat in al die miljoenen jaren dit dal heeft uitgesleten. Het pad loopt dood bij een meertje met een miezerige waterval en een metershoge rotswand. Na een korte pauze keren we weer om en wandelen terug naar de fietsen. Via een korte omweg langs de kust dumpen we de bergschoenen in het appartement en rijden richting Los Cristianos. In dit plaatsje trachten we een smal weggetje richting het vliegveld te vinden. Na enkele mislukte fuiken vinden we uiteindelijk de goede weg die parallel aan de snelweg loopt. Na een korte klim merken we plotseling dat de wind achter de bergrug flink aanwakkert. Via een brede en saaie weg rijden we langs bananenplantages, een kamelenpark, het vissersplaatje Las Galletas en het vakantiedorp Ten Bel. Na enige tijd klimmen bereiken we San Miguel waarna het tijd is om af te dalen. Hierbij hebben we een fraai uitzicht op het vlakke landschap van de zuidkust waaruit enkele spitse heuvels oprijzen. Na een snelle afdaling bereiken we om zes uur het appartement met toch maar liefst 70 kilometer op de fietscomputer.
Na een eenvoudige maaltijd besluiten we om Playa de las Americas te gaan bezoeken. Om de tien meter worden we aangevallen door agressieve medewerkers van restaurantjes en disco's om juist naar dat ene leuke tentje te gaan. Uiteindelijke belanden we in een caf annex disco in het uitgaanscentrum van Playa (The Crows Nest) met een liter bier voor slechts 275 peseta's.

Maandag 12 december 1994

https://ridewithgps.com/routes/34922935

Het mooie weer houdt aan en dat is een goede reden om vandaag een auto te huren. Voor 4000 peseta's (ongeveer 56 gulden) kunnen we een Renault 5 kilometervrij huren. De fietsen passen met enige moeite achterin en om elf uur vertrekken we uit Playa richting het Teide gebied. Het plan is om vandaag de top van de Teide te gaan bezoeken en daarna door te rijden om nog wat van het Anaga gebergte te verkennen. Om twaalf uur bereiken we de parkeerplaats aan de voet van de Teide waarna een kabelbaan ons naar 160 meter onder de top brengt. Helaas is het niet mogelijk om de echte top te bezoeken, maar gelukkig is het helder weer. Vanaf de top is het uitzicht gigantisch. De enorme kraterrand, de vulkaanstromen van diverse uitbarstingen en de verschillende andere eilanden van het archipel zijn goed te zien. Precies boven Gomera hangt een vreemd wolkendek, de twee Caldera's van La Palma zijn duidelijk herkenbaar en Gran Canaria is ook te zien. We kunnen zelfs het kleine eiland El Hierro nog herkennen. Tijdens het lopen is de ijle lucht duidelijk merkbaar, te snel lopen wordt direct afgestraft door kortademigheid.
Na een uur moeten we helaas weer naar beneden en daarna rijden we met de huurauto richting La Laguna. De weg volgt de kam van het gebergte en is schitterend. Zowel links als rechts van de kam hebben we een gigantisch uitzicht. We passeren een sterrenwacht en een bocht met vreemd gelaagde lavastromen. In het bos begint de weg te dalen en na vele bochten passeren we het beruchte vliegveld bij La Laguna waar in 1977 een KLM Boeing 747 in botsing kwam met een Pan Am Boeing 747. Dit vliegveld wordt nu vanwege het wisselvallige weer slechts voor binnenlandse vluchten gebruikt. Het klimaat in dit gedeelte van Tenerife wijkt volledig af van dat in het zuidwesten bij Playa de las Americas. Het is koud (ongeveer 16 graden) en bewolkt. Bij Las Mercedes parkeren we de auto en stappen warm gekleed op de fiets. De klim loopt een groot stuk door een parkachtig cederbos, waarbij we enkele malen een mooi doorkijkje hebben naar de ruige pieken van het Anaga-gebergte. De toppen van de bergen reiken slechts tot een hoogte van 1500 meter maar door de gigantisch steile afgronden heeft het gebergte een zeer woest karakter. De stijgingspercentages van de klim zijn zeer vriendelijk en al snel bereiken we het hoogste punt op 1200 meter. De volgende kilometers blijven we op hoogte en volgen de kam van het gebergte, waardoor we kunnen genieten van fantastische panorama's. Na het uitzichtspunt bij El Bailadero dalen we af naar de kust bij San Andres via een schitterend kronkelende weg. Na San Andres volgen we de vierbaans boulevard tot aan Santa Cruz, de hoofdstad van Tenerife. Deze stad heeft het karakter van een metropool: vierbaanswegen, industrie, torenflats, arme wijken, een dichte bevolking en een gigantische verkeersstroom. Even heb ik het gevoel dat ik in een andere wereld terecht ben gekomen. Na vele kilometers door de stad te hebben afgelegd begint het donker te worden. In La Laguna kunnen we gelukkig snel de goede weg terug vinden en staan we om zeven uur weer bij de auto. Met de auto raken we verstrikt in de verkeerschaos bij La Laguna. De smalle stegen zijn voornamelijk eenrichtingswegen en de ANWB zou hier met wegwijzers nog heel wat werk kunnen verrichten. Uiteindelijk belanden we op de snelweg waarna we om half negen bij het appartement aankomen. Ondanks het late tijdstip eten we deze dag buiten. Bij een Italiaan krijgen we een menu voor 795 peseta's (12 gulden).



Anaga gebergte

Dinsdag 13 december 1994

https://ridewithgps.com/routes/34922964

Na twee rustige dagen is het vandaag weer tijd om er eens flink er tegen aan te gaan. Ons doel is een rondje van 140 kilometer richting het Tenogebergte. In een beschrijving uit een artikel gepubliceerd in het blad Fiets blijkt dat er een zeer venijnige klim in de route zit, waarbij de auteur waarschuwt voor een stuk met vreselijke stijgingspercentages. Onze aandacht is daarmee meteen gewekt en we moeten die klim fietsen.
In het begin van de route dalen we af naar het dorpje Alcala. Bij Los Gigantes hebben we een mooi uitzicht op de gigantisch loodrechte klifrotsen. In dit plaatsje begint de eerste klim naar Puerto de Erjos. De eerste kilometers rijden we tussen kassen met bananen aanplant over een bochtig weggetje omhoog. In Tamaimo halverwege de klim houden we een pauze en genieten we van heerlijke op appelmoes lijkende appelsap. Na dit plaatsje wordt de natuur ruiger, op oude lavastromen tieren vele cactussen welig. Na Santiago is het zwaarste gedeelte van de klim voorbij en kruipt de weg naar een hoogte van 1117 meter. Na de pas dalen we langzaam af naar Icod. We zoeken vergeefs naar de oude Drakenboom (Drago Millenario) en pauzeren om half vier bij het zwarte zandstrandje van San Marco. Daarna volgt een kustweg met aardige plaatsjes zoals Garachico en Los Silos met een heus kasseienstrookje. Het Tenogebergte oogt zeer woest, maar als we om half vijf het dal van El Palmar inslaan valt de lieflijke en vrij vlakke vallei toch een beetje tegen. De weg is vooral in de bochten aardig steil, maar het beloofde steile stuk krijgen we nog niet te zien. Bij El Palmar fietsen we langs een vreemde berg waaruit enkele hoeken zijn afgegraven.
De laatste kilometers zijn vrij vlak waarbij de weg uit de rotswand lijkt te zijn uitgehakt. Op de top van de pas krijgen we een mooi uitzicht op een diepe Barranco en de zee. Na een korte afdaling stijgt de weg even waarna zich een prachtig panorama ontvouwt op het bergdorpje Masca. De nauwe barranco, de witte huisjes, het slingerende voetpad, de gigantische bergen en de ondergaande zon geven het landschap iets spectaculairs. Na een langere afdaling staan we aan de rand van het dorp en aan de voet van de zware klim. De auteur van het artikel heeft niets te veel gezegd, de klim is echt een beest en lijkt sprekend op de klim naar de Drei Zinnen in de Dolomieten: kort, slechts vier kilometer lang maar super steil. Op enkele momenten ben ik blij dat ik op de fiets kan blijven. Het lijkt wel op de muur van Huy maar dan vijf keer zo lang! De snelheid loopt soms zelfs terug naar 5 kilometer per uur en ik heb moeite om niet het voorwiel van de grond te tillen. De weg is slechts een auto breed met witte markeringssteentjes langs de afgrond. De vele auto's rijden behoedzaam over het smalle strookje asfalt. De haarspeldbochten zijn een leuke afwisseling voor de steile stukken. Als je energie over hebt neem je de steile binnenbocht en als je vermoeid bent kan je de vlakke buitenbocht nemen. Na ruim een half uur sta ik boven op de pas.
De klim heeft veel meer tijd heeft gekost dan verwacht, omdat de kaart verkeerde informatie gaf, waardoor de klim tien kilometer en dus een uur langer heeft geduurd. Het is al half zeven en de zon is inmiddels onder gegaan. De volle maan en mijn dynamo geven echter nog voldoende licht om te fietsen. Bij de laatste dertig kilometers kiezen we de snelste, maar vrij drukke rondweg. Gelukkig is het alleen nog maar afdalen, maar de twee onverlichte tunneltjes zijn toch vervelend. Bij de laatste kilometers naar Playa de las Americas steekt de wind weer op en heb ik af en toe het gevoel dat ik de berm in word gesmeten. Om acht uur komen we na deze monstertocht op het appartement aan, waarbij we net genoeg energie hebben om eten te koken.



Masca in het Teno gebergte

Woensdag 14 december 1994

Door de zware inspanningen heeft Johan last van zijn knie. Hij heeft hem waarschijnlijk te veel geforceerd op de klim vanuit Masca. In eerste instantie willen we naar Vilaflor fietsen om van daaruit een kleine wandeling te maken naar Pasaie Lunar, een fraaie vallei met tufsteen formaties. Fietsen veroorzaakt echter teveel pijn zodat we in Los Cristianos omdraaien naar het appartement. Dit betekent dat we het een dagje rustiger aan doen.
We maken een rustige wandeling vanuit het appartement naar het berggebied. We zijn van plan om de Barranco del Infierno vanaf de bovenkant te bekijken. De vele wandelpaden en routes op Tenerife worden slecht onderhouden en zijn daardoor behoorlijk dichtgegroeid. Uiteindelijk belanden we op een waterkanaal dat we enkele kilometers kunnen volgen. De betonnen platen zijn vaak ingestort zodat we vaak over rotspartijen moeten klauteren. De watergoot volgt de hoogtelijn waardoor we desondanks snel kunnen doorwandelen. Vlakbij Adeje loopt de watergoot een tunnel in en hebben we een fantastisch uitzicht op het dorpje. Enkele meters verder houdt ons pad op en verdwijnt enkele honderden meters de afgrond in. Er zit niets anders op dan terug te keren en af te dalen naar Adeje. Kort daarop is mijn aandacht even verslapt, omdat ik opzoek ben naar een beloopbaar pad. Plotseling voel ik een groot aantal steekjes in mijn been. Als ik vervolgens mijn rechter been inspecteer blijk ik onder de schrammen te zitten met allemaal kleine stekels die uit mijn been steken. Ik ben tegen een grote bos cactussen aangelopen en het kost even wat tijd om deze stekels er n voor n uit te pulken. Via de asfaltweg en langs enkele vuilstortplaatsen wandelen we daarna naar het strand. Bij het strand aangekomen is de zon ondergegaan en keren we terug naar het appartement.

Donderdag 15 december

Via een onbekende weg achter het appartement proberen we wederom bij Los Cristianos te komen. Fietsend langs vele appartementen klimmen we naar een hoog gelegen weg. Bovenop steekt een harde wind op. De goed geasfalteerde weg gaat dan echter over in een grindpad waarna we weer in Playa de las Americas terecht komen. Johans knie is echter nog niet genezen zodat we besluiten om de fietsen te parkeren en de bus naar Vilaflor te pakken. We zijn net op tijd om de bus van 10.30 te nemen en voor slechts fl.7,50 hebben we een retourtje naar Vilaflor.
In Vilaflor volgen we enkele kilometers de slechte asfaltweg richting het Teide gebied. We slaan af bij een zandpad, maar komen er al snel achter dat dit niet het goede pad is. Met handen en voeten kruipen we langs de steile helling en glijden om de tien meter naar beneden. We vorderen te langzaam en besluiten om te keren en het volgende pad te nemen. Dit pad is veel breder en makkelijker beloopbaar. Er zijn zelfs toeristen die met een huurauto het weggetje in rijden. Het wordt mede door de voor het wandelen ongeschikte kaart onduidelijk welk pad we moeten volgen om bij het Pasaie Lunar te komen en nemen een afslag te vroeg. Daardoor belanden we in het verkeerde dal hetgeen echter niet minder fraai is. De prachtig gekleurde rotsen, de ruige natuur vergoeden veel. Een toevallige voorbijganger aan wie we de weg vragen heeft ook grote problemen met de kaarten van Tenerife en weet ook niet wat de goede weg is. Uit zijn kaarten wordt duidelijk dat we het verkeerde dal zijn ingelopen en we besluiten daarom en mede door het late tijdstip om over dezelfde weg naar Vilaflor terug te keren. In Vilaflor is het al vrij fris geworden en we moeten drie kwartier wachten voor de bus er eenmaal is. In Vilaflor kopen we een liter pak wijn voor 75 peseta's (1 gulden), nadat de eigenaar van de supermarkt ons duidelijk probeert te maken dat het geen druivesap is dat we hebben aangeschaft.
Na de bustocht met luid kwetterende Canaries voelen de spieren erg stram aan. We doen nog wat boodschappen in een grote supermarkt en fietsen in het donker naar het appartement.

Vrijdag 16 december 1994

https://ridewithgps.com/routes/34922989

Vandaag komt Martin uit Nederland overgevlogen. Hij zal ergens in de middag arriveren en omdat Johan zijn knie wil laten rusten blijft Johan in het appartement een dagje van de animation genieten. Het lijkt mij wel een goed idee om Masca vanuit de andere kant te bereiken. Het is vandaag enigszins bewolkt en door de kou van de vorige dag is top van de Teide besneeuwd. De eerste kilometers volg ik de drukke autoweg, maar de klim valt echter reuze mee. Bij Chio neem ik een binnenweg richting Santiago del Teide. In het dorpje Arguayo stijgt de weg toch geniepig steil, maar kort daarop volgt een kleine afdaling waarbij ik een mooi uitzicht heb op de vallei van Santiago en de besneeuwde top van de Teide. In Santiago begin ik aan de klim richting Masca. Deze kant is steil maar slechts een kilometer lang en zodoende sta ik al snel in oog met het mooiste dal van Tenerife. In Masca verkopen diverse Canaries mandarijnen, maar ik heb niet veel zin om te stoppen. Na een korte maar wederom steile klim sta ik op de top van de pas naar El Palmar en daal af naar Buenevista. In dit plaatsje is er nog tijd over om naar het uiterste west puntje van Tenerife te gaan, de Punta del Teno. De weg loopt rakelings langs de kliffen, waarbij je een gigantisch uitzicht hebt op de metershoge afgronden. Na een forse klim volgen twee onverlichte tunnels, waarbij de tweede enkele honderden meters lang is. Gelukkig zijn er ook veel toeristen die met de auto de tunnel inrijden zodat ik ook wat kan zien. Aan het einde van weg bevindt zich een vuurtoren op een rotsige kust. In de verte zijn de huisjes van het toeristen dorpje Los Gigantes nog net zichtbaar. Op de terugweg is een vriendelijk Engels echtpaar zo aardig om achter mij de tunnels in te rijden. Ik kom ze later bij de klim naar Santiago nog twee keer tegen.
Vanaf de kustweg is de weg van mijn route te zien, een indrukwekkend aantal haarspeldbochten kronkelt omhoog. In Garachico neem ik de afslag waarbij de zwaarte van de klim reuze mee valt. Na een korte pauze onderweg passeer ik al snel het hoogste punt en via de bekende autoweg daal ik weer af naar Playa de las Americas. Om half zeven bereik ik voor het donker het appartement waar Martin zonder verdere problemen is gearriveerd.
We eten deze dag wederom buitenshuis bij een aardig restaurant. Het is een goede maaltijd bestaande uit een heerlijke groentesoep met veel echte groente, met brood en een hele kip met friet en salade. Op Tenerife is er een groot gebrek aan veel produkten, want bijna alles moet vanaf het vaste land gemporteerd worden. De supermarkten in de stad zijn groot, maar hebben weinig vlees en groente. Het enige verse vlees dat men verkoopt is Canariese kip. Ander vlees is erg duur en nauwelijks te eten. Uit eten gaan is relatief goedkoop. Aanbiedingen zijn er al voor een menu voor ongeveer tien gulden, terwijl een maaltijd meestal rond de 500 pesetas ligt (fl. 7,50).

Zaterdag 17 december 1994

https://ridewithgps.com/routes/34923000

Het is Martin's eerste fietsdag, dus daarom staat meteen de beklimming naar het gebied van de Teide in de planning. Dit keer kiezen we voor de beklimming van uit Chio. We volgen eerst de weg langs de kust waarna we bij San Juan flink moeten klimmen. In Guia de Isora komen we op de drukke autoweg waarna we in Chio weer flink gaan stijgen. De beklimming is niet zo steil maar wel erg lang, in ruim veertig kilometer moeten we ruim 2100 meter overbruggen. Het landschap is wederom prachtig vooral doordat de Teide nog steeds een sneeuwhoed heeft en het weer weer prachtig is. Met name de contrasten tussen de zwarte lavastromen, de groene naaldbossen en de Teide met sneeuw zijn erg fraai. Martin's conditie laat nog wat te wensen over en hij is bovenop bij Boca de Tauce niet zo fris meer. We dalen via de slechte weg naar Vilaflor af en arriveren om zes uur in Los Cristianos.

Zondag 18 december 1994

https://ridewithgps.com/routes/34923036

Vandaag zijn we van plan om naar Gomera te gaan. Volgens de receptionist bij Villa Tagoro vertrekt de boot om 9:00. We haasten ons en zijn half negen gereed om te vertrekken. Onderweg zullen we ergens broodjes moeten kopen en ik sleep een pot met choco pasta in mijn fietstas mee. Na wat communicatie stoornissen raken we Johan kwijt, waardoor we enkele kostbare minuten kwijtraken.
We arriveren precies om 9:00 bij de haven van Los Cristianos, net op tijd om een boot te zien vertrekken. Gefrustreerd door het missen van de aansluiting, want de volgende boot vertrekt volgens schema pas om half twee besluiten we toch om te informeren. Daar blijkt echter dat er toch een boot om half tien naar Gomera vertrekt. Het kaartjes kopen kost de nodige tijd en er is geen tijd meer om brood te halen maar om half tien zitten we toch op de boot naar San Sebastian te Gomera. Op de boot drinken we een kop koffie met koek, waarna we van het mooie uitzicht op Tenerife en Gomera genieten. Te San Sebastian aangekomen gaan we op zoek naar een bakker. De hoofdstad van Gomera blijkt te bestaan uit een straat en een pleintje. De supermarkt die open is heeft geen brood en uiteindelijk komen we een bakker tegen. Helaas is het brood echter van vorige week want op zondag wordt er natuurlijk geen brood gebakken. Honger doet eenmaal eten zodat we toch de keiharde misbaksels grotendeels wegkrijgen. Via een smal maar perfect geasfalteerd weggetje beginnen we omstreeks 13.00 uur aan de fietstocht door het zuiden van Gomera. Het is er erg droog en niet geheel zoals ik me Gomera vanuit de folders had voorgesteld. Waar zijn de tropische regenwouden en terrasachtige landbouw? De klim is daarentegen zeer fraai en we hebben een mooi uitzicht op talloze Barranco's. Onderweg passeren we enkele Duitse fietsers en bij het bord waar het nationale park Garajonay houden we een stop om de rest van de harde bolletjes weg te krijgen. Bij dit punt hebben we een magnifiek uitzicht op de uitgestrekte wouden van Gomera. De bomen zijn erg klein en de takken hebben vreemde kronkelige vormen en ze zijn door het vochtige klimaat met mos begroeid. We fietsen zonder veel extra inspanning naar het hoogste punt (1400 meter), waarna we enkele kilometers afdalen. Bij de kleine dorpjes is veel terrasbouw te zien, maar helaas is er te weinig tijd om door te rijden naar het beroemde Valle Gran Rey, met de steile barranco's met terrassen en hippiepubliek. We rijden bijna verkeerd maar kunnen op tijd omdraaien.
Een kleine afslag blijkt de hoofdweg op onze route te vormen. Het bos wordt nu dichter en we kunnen toch nog wat van het oude woud zien: een zeer duister bos bestaande uit knoestige bemoste bomen met veel varens. We rijden weer langs het hoogste punt waarna we via een andere weg afdalen naar Santiago. Hier krijgen we het Gomera te zien zoals ik het me had voorgesteld. Het wegdek is erbarmelijk, er hangen dikke wolken in het dal, de hellingen zijn steil, er zijn kleine witte huisjes met terrassen en er groeien vreemdsoortige bomen. De afdaling verloopt ondanks het slechte wegdek snel waarna we weer honderd hoogtemeters moeten klimmen. Na twee korte tunneltjes hebben we een prachtig uitzicht op de San Sebastian en de weg lijkt uit de bergwand te zijn uitgehakt net als in een aflevering van Kuifje. Het is een schitterende afdaling met een perfect wegdek en we arriveren precies op tijd in de haven om de hovercraft (vleugelboot) te halen. Deze kleine boot van 18.00 uur is vandaag de laatste boot die naar Tenerife vertrekt en overbrugt de afstand in 35 minuten, waarbij we genieten van een schitterende zonsondergang en afscheid nemen van ons korte verblijf op Gomera.


San Sebastian de la Gomera

Maandag 19 december 1994

https://ridewithgps.com/routes/34923082

We hebben 's ochtends nog niets gepland en de gebroeders blijken behoefte te hebben aan een rustdag. Ik kies er voor een rustig dagje in het zuiden rond te fietsen. Ik ontdek een snellere weg naar Los Cristianos die parallel aan de snelweg loopt. Daarna vervolg ik mijn weg richting het vliegveld. Het eerste doel vandaag is het vliegveld en de Punta Roja, een markante rots punt die vreemd contrasteert met de vlakke kustlijn. Zoals altijd waait het erg in deze streek en heb ik moeite om de snelheid boven de vijftien te houden. Via een hobbelige weg bereik ik El Abrigo, een eldorado voor brandingsurfers. Ik houd het vandaag maar droog en fiets door richting het noorden. De weg naar Grandilla is vreselijk druk en er staat een harde wind terwijl het wegdek behoorlijk stijgt. Gelukkig is de weg na Grandilla veel rustiger en de wind weg, maar het wegdek is weer zeer slecht. Deze weg blijft tot aan de top bij Boca de Tauce erg beroerd.
Mijn plan voor vandaag is echter tot aan Vilaflor te rijden en daarna af te dalen. Onderweg rijd ik langs imposante cactusvelden en roodgekleurde rotspartijen. De kleuren en het landschap van Tenerife blijven imponeren en het eiland blijft steeds verrassend en afwisselend. Na Vilaflor sla ik een afslag in richting het dorpje Ifonche en vanuit dit dorpje is een kleine wandeling te maken naar de afgronden van de Barranco del Infierno. Ik parkeer mijn fiets ergens in het weiland en maak een mooie wandeling. Via steenmannetjes en routemarkeringen steek ik een dalletje over en beland in een bos. Na een half uur lopen bereik ik de rand van een zijtak van de Barranco del Infierno. De metersdiepe afgronden zijn zeer indrukwekkend, maar helaas is er te weinig tijd voor een langere wandeling. Ik keer terug bij de fiets daal af naar Los Cristianos.

Dinsdag 20 december 1994

https://ridewithgps.com/routes/34923106

Vandaag hebben we het plan om een zware fietstocht te maken. Doordat er maar twee mensen en twee fietsen in een huurauto passen moeten we een aantal etappes gaan rijden. Het is half negen als ik van de bakker terugkeer zodat ik in de auto kan ontbijten. Eerst word ik met de Renault 5 op de top bij Boca de Tauce afgezet.
Boven op 2000 meter hoogte is het op dat tijdstip akelig koud. De zon is net op en in de schaduw van de rotsen bevinden zich vele rijp plekken. Ondanks het vroege tijdstip word ik door vele auto's ingehaald. Het landschap is door het mooie ochtend licht extra fraai, de rotsen hebben felle kleuren en diepe schaduwen. Na vijftien kilometer passeer ik het hoogste punt op 2377 meter bij het beginpunt van de kabelbaan. Het is een zeer speciale ervaring om door dit ruige landschap te fietsen. In het Orotava vallei hangt een dikke wolkenlaag en net voorbij het observatorium begin ik aan de afdaling. De lava heeft diverse schitterende gelaagde rotsen gevormd met diverse kleuren. Na een korte klim zet de afdaling eindelijk door. Kort daarop begint het bos en word ik door de huurauto van Johan en Martin ingehaald. Ze laden snel de fietsen uit en stappen door de koude overmand snel op de fiets.
Na anderhalf uur fietsen ben ik nog steeds niet opgewarmd en heb koude spieren. De daaropvolgende afdaling door de mist doet daarna niet veel goeds. Bij Esperanza kiezen we voor een smal landelijk weggetje dat zeer sterk geaccidenteerd is. Tijdens het laatste stukje afdaling naar Oratava is de weg super steil. Je moet de remmen stevig inknijpen om niet te worden gelanceerd. Elke keer als je de remmen even los laat voel je direct de enorme zwaartekracht die je naar beneden duwt. In La Oravata is het weer iets aangenamer, maar de fietstrui blijft aan.
De klim vanaf La Oratava valt qua steilte mee, maar de mist en de kou maken het toch nog zwaar. Na enkele kilometers stuif ik Johan voorbij en voel ik me nog goed. Voorbij de bebouwing begint het bos en wordt het meteen mistig. Het bos bevat diverse bomen met grote baardmossen. Na twintig kilometer word ik plotseling door Johan gepasseerd. Hij is weer helemaal hersteld en vliegt omhoog, maar mijn conditie gaat dan zienderogen achteruit. Door de mist en bewolking is er weinig uitzicht en begin ik te verlangen naar de top en de zon. Enkele kilometers voor El Portillo trekt de bewolking weg en rijd ik weer in de stralende zon. Om vijf uur kom ik eindelijk boven waar Martin net vertrokken is om de weg naar huis te fietsen. Samen met Johan zal ik naar de auto fietsen en terug rijden. Door de ondergaande zon wordt het steeds kouder, waarbij fleecetrui en regenjas weinig helpen. Wie gaat er dan ook rond het vriespunt met korte broek en zonder muts en handschoenen op pad? Mijn handen voelen gevoelloos aan en kan nauwelijks nog remmen. Het schitterende uitzicht van de rode gloed van de zonsondergang met de Teide en de wolken geven me een excuus om een foto te maken en mijn handen op te warmen. Na enkele kilometers in het donker afdalen komt Johan me met de Renault 5 tegemoet gereden. Ik ben blij als de fiets snel ingeladen is en ik in de iets warmere auto kan zitten. De rillingsreacties tegen onderkoeling houden desondanks nog tot aankomst bij het appartement aan.
Na zo'n zwaar dagje hebben we wel een nachtje in de disco verdiend. Om half een wandelen we naar het uitgaansleven van Playa de las Americas. In een aardige pub speelt een live band met flink veel stevige covers zoals nummers van The Wonderstuff, Nirvana, Dio, Alice Cooper en REM. Daarna bezoeken we nog tal van tentjes met eenvormige disco dreunen. Om drie uur hebben we er genoeg van en wandelen terug naar het appartement.



Woensdag 21 december 1994

We zijn vandaag laat opgestaan, het is half elf als ik mijn bed uitstap. Na de loodzware dag van gisteren is het verstandig om het iets rustiger aan te doen. We besluiten om maar weer een dag een auto te huren. Pas na de middag vertrekken we over de smalle weg richting Santa Cruz. Het niet onaardige weggetje met veel bochten, slecht wegdek, veel Barranco's en een aantal rotswoningen wordt nog spannender door de "rustige" rijstijl van Martin. Na Santa Cruz draaien we de vele bochten van het Anaga gebergte door. De smalle weggetjes zijn een prima testcase voor Johan's stuurmanskunst. Helaas zijn er vele trage chauffeurs die veel van zijn rijplezier verknallen, maar de natuur is ruig genoeg om toch nog te genieten. We dalen af naar het afgelegen dorpje Taganana dat geheel afgelegen tussen de rotsen ligt ingeklemd. De weg loopt bij de kust dood waarbij het gebergte loodrecht uit de zee oprijst. Het sombere weer geeft een extra dimensie aan het ruige landschap. Bij het afgelegen dorpje Chamorga parkeren we de auto om een korte wandeling te maken. Een pad loopt door de nauwe Barranco de Roque Bermejo richting zee. De tocht is schitterend met zeer fraaie vegetatie maar helaas moeten we nadat we de zee gezien hebben weer omkeren. Op de terugweg rijden we met de auto nog via Icod, waar we toch nog de beroemde 3000 jaar oude boom vinden. De boom is door haar vreemde vorm en wilde vertakkingen indrukwekkend. We rijden daarna nog langs Punta de Teno en Masca, waar helaas op dit tijdstip in het donker weinig valt te zien.
Om half twaalf zijn we eindelijk in het appartement. Na de maaltijd besluiten Johan en Martin om half twee nog een uurtje te gaan driften om de tank leeg te rijden! Tja, de huur moet er toch uit.

Donderdag 22 december 1994

https://ridewithgps.com/routes/34923125

Vandaag is de laatste fietsdag gepland. Martin moet de schoonheid en de marteling van Masca nog ondergaan, dus dat wordt weer een inspannend dagje.
We volgen de drukke en geleidelijk stijgende weg richting het noorden. Bij Guia de Isora word ik tijdens de afdaling bijna geschept door een afslaand busje. Met een gangetje van 50 kilometer per uur kan ik hem ter nauwer nood ontwijken en schiet rakelings langs de voorkant heen. In Santiago houden we een rustpauze en in El Tanque nemen we de afslag richting Garachico. In de afdaling volgen vele haarspeldbochten waarbij we een schitterend uitzicht hebben op de langs de kust gelegen plaatsjes. Bij Buenavista beginnen we aan de klim naar El Palmar. Langs de weg bevinden zich meerdere fraaie exemplaren van het drakenboomsoort. De klim valt mee, mede doordat ik hem al gereden heb en doordat er genoeg vlakke stukken in zitten zodat je weer even op adem kan komen. Als we de pas bereiken zien we het berglandschap achter ons met dikke wolkenpartijen dicht trekken. We zijn net op tijd, want in korte tijd verdwijnt het mooie uitzicht. We dalen snel af naar Masca vanwaaruit de beruchte klim wederom begint. In een half uur leg ik de 4 kilometer af. Dat is dus een gemiddelde van acht kilometer per uur, maar er zijn hele stukken waarbij de meter het onthutsende cijfertje 5 weergeeft. De werkelijke snelheid zou misschien nog lager kunnen liggen, want onder de 5 km/uur wordt de snelheidsmeter erg onnauwkeurig!
Bovenop de pas gekomen valt het allemaal erg mee, want we hebben voldoende tijd om in het licht af te dalen naar het appartement. In de afdaling is het op het smalle weggetje erg druk. Door het bochtige karakter en de vele tegenliggers kunnen vele auto's ons maar met moeite passeren. In het dorpje Chio word ik plotseling rechts ingehaald door een dwaze Canarie. Hij gebaart dat we op de stoep moeten fietsen! In sommige landen is de fietsvriendelijkheid nog ver te zoeken ...
's Avonds eten we buitenshuis en vinden een aardige eetgelegenheid waar men Paella serveert. De schotels zijn echter niet geheel toereikend voor uitgehongerde fietsers. Na veel gepulk en gepruts komt er een karig restje vlees uit de garnalen en de kreeft. In het appartement vullen we het tekort nog bij met wijn en chips.

Vrijdag 23 december 1994

Het is vandaag de dag van vertrek dus de fietsactiviteiten worden op een laag pitje gezet. We staan pas laat op en zijn half n klaar met het inpakken en het schoonmaken van het appartement. We kunnen gelukkig de bagage in een aparte kamer afleveren, waarna we de stad in fietsen. Na een korte lunch aan het strand komen we net op tijd voor de bus die ons naar het vliegveld brengt. De fietsen kunnen zonder problemen onder in het bagage gedeelte van de bus. We oogsten veel bekijks met onze fietsen. Na het inchecken van de koffers en tassen moeten we de fietsen aan een aparte balie inleveren. Dit levert enkele hachelijke momenten op, want de fietsen moeten gewoon op de bagageband en storten met een enorme noodgang naar beneden in een diep gat. De vriendelijkheid en behulpzaamheid van het grondpersoneel is op dat moment ver te zoeken maar gelukkig heeft deze ruwe behandeling op enkele krassen na geen verdere beschadigingen veroorzaakt.
Door de slechte weersomstandigheden in Nederland is het vliegtuig dat ons terug moet brengen met een uur vertraagd. Vanaf de pier hebben we daarom de tijd om naar het afhandelen en inladen van de bagage te kijken. De fietsen worden gelukkig met de grootst mogelijke voorzichtigheid het vliegtuig ingereden, wat ons na alle commotie geruststelt. Om half negen vertrekt het vliegtuig zonder verdere complicaties. Ik heb weer een stoel bij het raam weten te bemachtigen en heb een riant uitzicht op de lichtjes van Tenerife. Om twee uur 's ochtends Nederlandse tijd landen we op een koud Schiphol. De thermometer wijst min 5 C aan hetgeen een temperatuursverschil van 35 c met Tenerife betekent! De twee weekjes zon en strand zitten er weer op, op naar de volgende vakantie!



1997 Luddo Oh